بعدِ اينهمه خيال‌ِ "زمانْ به قاب گرفتن" ، داريم "قابِ زمان مي شويم" پنداري ... باران هم كه مي زند به قابِ پنجره ٬ ياد تو رخنه مي كند به اتاقك ِتنهايي امان كه بويِ قهوه مي دهد اين روزها ....

اين شراب شاردوني هم كه نگير شده ، پيك اول هر شب اين زهرماري هاي خودمان، به سلامتي تو و زندگيِ مشتركِ جديدت ...

باقي بماند براي بعد ، اگر عمري باقي بود ...

پی نوشت اهورایی :

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

جانا به حاجتی که تو را هست با خدا

کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است